Το άγγιγμα της Αξιοπρέπειας

γράφει η Σουλτάνα Μαραβέγια

Μια άνοιξη αλλιώτικη από τις άλλες…

Ήταν τέλη του Μάη, η άνοιξη είχε έρθει πρώιμη και πανέμορφη. Την είχα δει πολλές φορές, αλλά στα δεκαπέντε μου χρόνια, πρώτη φορά ένιωσα στην καρδιά μου κάτι πολύ δυνατό και χαρούμενο, να κυματίζει μέσα μου.

Χαιρόμουν την άνοιξη που τα χωράφια ήταν καταπράσινα. Όσο μακριά κι αν έφτανε το βλέμμα μου, σαν να μην είχαν τέλος. Αναρωτιόμουν, τα πουλιά που πετούσαν από κλαδί σε κλαδί τι να ‘θελαν τάχα να μου πουν; Και όχι μόνο τα πουλιά, αλλά τα δέντρα, ο αέρας που σιγομουρμούριζε, ήμουν γεμάτη απορία.

Η Όθρυς, που τη σκέπαζε το χειμώνα το χιόνι, ήταν την άνοιξη καταπράσινη κι αυτή. Στα παρτέρια είχαν ανθίσει οι μενεξέδες, ξέχυναν το γλυκό άρωμα της άνοιξης, όλα γέμισαν από λευκό και ρόδινο χρώμα. Τα άγρια λουλούδια που γέμιζαν τις αυλές μας, τι ήταν κι αυτά; Οι εποχές αλλάζουν, και κάθε μια φέρνει καινούργια χαρά.

Ο προορισμός, όμως, του ανθρώπου είναι άλλος στη ζωή. Πάμπολλα τα αγκάθια, λιγοστά τα λουλούδια. Για μία και μόνη άνοιξη στα τόσα χρόνια. Πόσες βαρυχειμωνιές, πόσα δάκρυα και απελπισία.

Έκλεισα τα μάτια και άρχισα να θυμάμαι. Μια ξεχωριστή συγκίνηση μου δίνει η κάθε μου σκέψη, αγγίζει το παρόν που αδυνατούσε να μαντέψει αυτό που θα ερχόταν αύριο.

Η μοναξιά δυνάμωνε τη θλίψη. Ζούσα με την ανησυχία της υγείας μου. Συγκεντρώνω εκείνες τις αναμνήσεις σε μια ακρούλα της ψυχής μου.

Έμεινα μόνη, και με τα δεσμά της σιωπής. Έτσι της άγρυπνης φαντασίας ο χρόνος κύλησε γρήγορα. Πάντα, όμως, σαν θεϊκό άγγιγμα σκιρτούσε μέσα την ψυχή μου η έννοια της αξιοπρέπειας.