Γιώργου Τσιντσίνη: «Υψίστη πολεμική ετοιμότης…»

Ήταν περίπου ώρα 3, λίγο πριν τα χαράματα της 14^ης Αυγούστου του 1974… Παραμονή της μεγάλης Γιορτής, η νύχτα έφευγε ζεστή και υγρή και, μέσα στο φημισμένο δάσος με τις Πεταλούδες, στη Ρόδο, τα πάντα -εκτός από τις σκοπιές των επιστράτων- ακινητούσαν. Άνθρωποι και …πεταλούδες, όλα παραδομένα σε ύπνο βαθύ.

Ξαφνικά, στο διπλανό Μοναστήρι της Καλόπετρας, μέσα στα κελιά που είχε επιτάξει ο Ελληνικός στρατός, ο χαρακτηριστικός ήχος του ΕΕ-8 ξέσχισε τη σιωπή.

Ο 20χρονος ανθυπολοχαγός πετάχτηκε πάνω αλαφιασμένος…

Βρήκε ψαχουλευτά το τηλέφωνο, απάντησε, ρωτήθηκε για την ταυτότητά του  και ο διαβιβαστής του τάγματος  του είπε βιαστικά: «Σας παρακαλώ, ετοιμαστείτε να γράψετε ένα επείγον σήμα, κύριε ανθυπολαχαγέ».

Έψαξε πάλι στο σκοτάδι (λόγω συσκότισης) τον αναπτήρα του και μετά το κερί… Ξύπνησε τον 36χρονο ξενοδόχο, επίστρατο δεκανέα Βασίλη Βασιλείου, που είχε για γραφέα του και κοιμόταν του καλού καιρού λίγο πιο πέρα.

Ο Βασίλης, μισοκοιμισμένος ακόμη δίπλα του, πηγαινοερχόταν και δεν κρατούσε σταθερά το αναμμένο κερί. Εκείνος, ακουμπώντας το μπλοκ των σημάτων πάνω σ’ ένα καπάκι από κιβώτιο πυρομαχικών, προσπαθούσε στο μισοσκόταδο να γράψει:

«Μία ώρα προ του πρώτου φωτός της σήμερον, υψίστη πολεμική ετοιμότης. Επικείμενος κίνδυνος εξ Ανατολών».

Αυτό ήταν, όλο κι όλο, το σήμα.

«Πανα’ία μου», αναφώνησε, μόλις διάβασε ο Βασίλης, που εν τω μεταξύ είχε ξυπνήσει για τα καλά. «Τι κάνουμε τώρα;»

Το μυαλό του νεαρού αξιωματικού δούλεψε γρήγορα και …παρορμητικά. Θυμήθηκε ξάφνου όσα διδάχτηκε στη Σχολή: «Η διαταγή πρέπει να είναι σαφής, λιτή και περιεκτική…».

«Έχουμε δυο ώρες περίπου μπροστά μας, είπε. Πρώτον, ξυριζόμαστε και ντυνόμαστε. Δεύτερον, ψύχραιμα ξυπνάω εγώ τους αξιωματικούς κι εσύ ψάχνεις μέσα στο δάσος τους λοχίες, να έρθουν εδώ για οδηγίες. Μετά, φροντίζουμε για την τέλεια απόκρυψη υλικού, οχημάτων, προσωπικού και …περιμένουμε.»

Από εκείνο το τραγικό πρωινό του «Αττίλα 2» πέρασαν 39 ολόκληρα χρόνια και ο νεαρός εκείνος ανθυπολοχαγός τώρα πια εξηνταρίζει, αλλά ποτέ δεν ξέχασε εκείνη τη στιγμή που ετοιμάστηκε για πόλεμο.

Βλέπετε, εκείνο το σήμα έλεγε μεν για «υψίστη πολεμική ετοιμότητα», αλλά για την προδοσία κατά της Κύπρου δεν έλεγε ούτε λέξη.