Δελτίο Θυέλλης – γράφει ο Γιώργος Τσιντσίνης

έκδοση 31-3-2018

Για όλους μας ο Γολγοθάς,

σέρνουμε το σταυρό τους,

μέχρι οι δυο λεβέντες μας

να βρουν το λυτρωμό τους.

Μπαίνουμε στο πρόωρο φετινό Πάσχα και τα έκτακτα γεγονότα, που τρέχουν εντός και πέριξ της χώρας, έχουν ρυθμούς που δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε είτε γιατί είναι πολλά είτε γιατί μας λείπει η απαραίτητη γνώση, για να έχουμε υπεύθυνη άποψη και στάση. Κι αν σκεφτεί κανείς ότι ο χρόνος αμείλικτος τρέχει, «κινδυνεύουμε» να ζήσουμε ένα Πάσχα που περισσότερο θα μοιάζει με τυπική διαδικασία και το μόνο που θα κάνει είναι να μας σπρώξει προς το επερχόμενο καλοκαίρι, αν ο καιρός ζεστάνει και το επιτρέψει.

Αυτή η …κουνέλα χώρα, όμως, που μόνιμα σχεδόν κυοφορεί διχασμούς, συμβατούς με το DNA των Ελλήνων, μέσα στα άλλα, πολλά κακά της μοίρας μας, επιφυλάσσει να διχαζόμαστε πλέον και για τα εθνικά θέματα -για πρώτη ίσως φορά- με απρόβλεπτες περαιτέρω συνέπειες. Ο κλιμακούμενος (από τους γείτονες) «καυγάς» με την Τουρκία, το Σκοπιανό, αλλά και κάποιες δειλές αλυτρωτικές ακόμη ακροβασίες και διεκδικήσεις Αλβανών, Βουλγάρων κτλ., το ίδιο το προσφυγικό πρόβλημα, που εν πολλοίς κρατούν και μπορούν ανά πάσα στιγμή να πυροδοτήσουν οι Τούρκοι (και θα εξαρθεί προφανώς μέσα στο καλοκαίρι), θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας αλλά και των προβλημάτων και θα βρουν μια Ελλάδα διχασμένη. Προσθέστε τώρα και την ορατή, αλλά και μυστική, ασυνεννοησία, ανάμεσα σε Κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους, για να έχετε στο …πιάτο το νέο διχασμό σε όλη τη διαστρωμάτωση της Ελληνικής κοινωνίας, σε καιρούς που η ενότητα και η ομοψυχία κρίνεται ως το μόνο «σωσίβιο».

Το παρών σχόλιο το έγραψα στο Fb τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης:

Οικουμενικέ Πατριάρχα κ.κ. Βαρθολομαίε, αν δεν έχεις τα κότσια και την Ελληνική ψυχή να επισκεφθείς στη φυλακή τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς (φανερά και χωρίς κρυφές διπλωματίες), τουλάχιστον πάψε να προσεύχεσαι για την επιτυχία των τουρκικών όπλων στο Αφρίν ή αλλού. Έτσι…. Μόνο και μόνο για να μας κάνεις την καρδιά, που κλαίει και ματώνει κάθε φορά που βλέπουμε αποτρόπαιες εικόνες, με τα σκοτωμένα παιδάκια από τα χέρια των Αγαρηνών, τους οποίους …ευλογείς. Διέψευσέ μας, «Άγιε» Κωνσταντινουπόλεως, για να γίνεις άξιος της Ορθοδοξίας, της οποίας παγκοσμίως ηγείσαι….

Σου θυμίζω κ.κ. Βαρθολομαίε, πώς τελειώνει το γνωστό ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, μπροστά στον ανδριάντα του απαγχονισμένου από τους Τούρκους Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου του Ε’:

«Το μάρμαρο μένει βουβό…

Και θε να μείνει ακόμα

ποιός ξέρει ως πότ’ αμίλητο

το νεκρικό του στόμα…

Κοιμάται κι ονειρεύεται…

Και τότε θα ξυπνήσει,

όταν στα δάση, στα βουνά,

στα πέλαγα, βροντήσει

το φοβερό μας κήρυγμα…

«Χτυπάτε, πολεμάρχοι!…

Μη λησμονείτε το σχοινί,

παιδιά, του Πατριάρχη!»…

Πόσο μας λείπεις, μακαριστέ Χριστόδουλε…

Η κυρία στο διαδίκτυο δηλώνει «εκτός εαυτού» και επόμενο είναι να τα «χώνει» ….χύμα και τσουβαλάτα, διεκτραγωδώντας κάποια από τα νεοελληνικά μας χάλια: «Πραγματικά η νοοτροπία μερικών με ξεπερνά… Λόγω εργασίας συναναστρέφομαι καθημερινά με πολλούς ανθρώπους. Το τελευταίο διάστημα το επίκεντρο πολλών συζητήσεων -και δικαιολογημένα- έχει να κάνει με τις προκλήσεις της Τουρκίας και ό,τι αυτό συνεπάγεται! Αυτό που με εξοργίζει σαν Ελληνίδα, σαν μάνα, σαν εργαζόμενη και κυρίως σαν πατριώτισσα είναι η δήλωση μερικών «δεν με νοιάζει». Αρπάχτηκα με τον εν λόγω «κύριο»…. και ίσως για κάποιους κακώς. Δεν δέχομαι από τον οποιοδήποτε που δουλεύει και πουλάει «μαύρα», χωρίς αποδείξεις, να διαμαρτύρεται για την οικονομία. Δεν δέχομαι να μοσχοπουλάει τα προϊόντα του λόγω Σαρακοστής και να διαμαρτύρεται για το 1,5 € που πληρώνει τον καφέ. Δεν δέχομαι να είσαι γονέας και να μην κατανοείς το δράμα που περνάνε δύο οικογένειες! (Σ.Σ. των φυλακισμένων στην Τουρκία στρατιωτικών, προφανώς εννοεί). Δεν δέχομαι να αυτοαποκαλείσαι Έλληνας και να μην σε νοιάζει αν χάσουμε δύο ξερονήσια, γιατί εσύ προσωπικά δεν έχεις όφελος! Δεν δέχομαι να πηγαίνεις Χριστουγεννιάτικες διακοπές στη Βουλγαρία, με το επίδομα του μερίσματος, τη στιγμή που συμπολίτες σου, που είχαν πραγματική ανάγκη, το στερήθηκαν. Δεν δέχομαι να έχεις απαίτηση από το κράτος να διαφυλάξει την περιουσία που δημιούργησες σε βάρος άλλων, από τη στιγμή που δε σε νοιάζει η περιουσία της πατρίδος μου. Δεν δέχομαι να έχεις άποψη και να την επιβάλεις στους υπόλοιπους, γιατί για μένα δεν είσαι καλύτερος από αυτούς που κράζεις.» Και το ξέσπασμα τελειώνει με την επίκληση της θείας δίκης, που αργεί, αλλά δεν λησμονεί. Να προσθέσω μόνο, ότι η άκοπη εξυπνάδα με τον ωχαδερφισμό περπατάνε πιασμένοι χέρι – χέρι.

Απέναντι στη γεωπολιτική ρευστότητα και τον τουρκικό επεκτατισμό, το εθνικό δόγμα της κυβέρνησης είναι οι …πλειστηριασμοί.

Φρονώ πως μοιάζει σαν «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» η ωμή αλήθεια έγκριτης αθηναϊκή εφημερίδας («Καθημερινή»), ότι «η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδίστηκε τα χρόνια της κρίσης από αυτό που τώρα ονομάζεται διεθνώς fake news. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης κατηγορήθηκαν από τις αντισυστημικές πολιτικές δυνάμεις και οι απελπισμένοι πολίτες προτίμησαν την «αλήθεια» των θεωριών συνωμοσίας και των ακραίων ιστοσελίδων. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που μια μεγάλη μερίδα πολιτών δεν έχει καταλάβει ακόμη σήμερα γιατί μπήκαμε στην κρίση. Και βεβαίως, είναι ένας λόγος που δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να βγούμε από αυτήν… Ο κοινός νους, η σύνεση και ο θετικός λόγος έχουν χάσει πολύ έδαφος σε αυτόν τον τόπο. Για να υπάρξει πραγματική αλλαγή, δεν θα χρειασθεί μια νέα πολιτική κατάσταση μόνο, αλλά και να αλλάξουμε μυαλά, να μειώσουμε το ποσοστό όσων ακόμη πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν.

Και, φυσικά, ίσως καμιάς εφημερίδας η άποψη δεν μπορεί να …κοντραριστεί με την επικρατούσα άποψη (;) των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τους νεοφανείς πολύξερους χρήστες, που διαρκώς «σκάνε μύτη», με απόλυτες θέσεις και μπόλικη πολυξεροσύνη. Εκεί, ο καταγγελτικός λόγος δεν έχει όρια, η ημιμάθεια αντικαθιστά την τεκμηριωμένη γνώμη και ο κομματικός φανατισμός (και κάθε είδους φανατισμός) γέρνει επικίνδυνα, αλλά με περίσσια …χάρη.

Επέτειος σήμερα εορταστική ελευθερίας -γράφει 25 Μαρτίου σε άρθρο του ο Χρήστος Γιανναράς- «βγαλμένης από κόκαλα ιερά. Και σπαταλημένης ανίερα. Στην Ελλάδα χάθηκαν τα χωριά, όπως χάθηκε και από τις πόλεις η γειτονιά, όχι επειδή άλλαξε η λειτουργία της Οικονομίας, οι όροι της παραγωγής και της εμπορίας των αγαθών. Χάθηκαν τα χωριά επειδή πρώτα χάθηκε το σχολειό, η παιδεία έγινε χρηστική, έγινε «εφόδιο», «χαρτί» ανταλλακτικό του διορισμού, δηλαδή της ραστώνης. Για να ξαναφυτρώσει κοινωνία σχέσεων, κοινοτικός βίος αλλά και αστικός, να αναχαιτιστεί η γάγγραινα του ατομοκεντρισμού, η εφιαλτική μοναξιά των «δικαιωμάτων», ο σκοταδισμός του μηδενισμού, του «με κάθε θυσία εξευρωπαϊσμού», είναι ανάγκη να ξαναγεννηθεί σχολειό. Η μάθηση χαρά και η συνύπαρξη γιορτή, η γλώσσα έρωτας, η πατρίδα καύχηση, η άμιλλα άθλημα αριστείας.» Αν αναλύσεις μια – μια τις έννοιες του γνωστού διανοητή, θα μπορέσεις να καταλάβεις τη ζημιά που έκανε στην Ελληνική ύπαιθρο ο «Καποδίστριας» αρχικά και -αργότερα- ο «Καλλικράτης», με πρώτη μεγάλη ζημιά το στραγγαλισμό, την εξαφάνιση των χωριών.

Τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες, λέει, έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη… Νικάμε, αδέρφια!!

Με εκνευρίζει πολύ να μιλάνε, ενώ διακόπτω… (του Βάγγουλα Γιαραμπή)

Λίγα ή πολλά (μάλλον το πρώτο λόγω γενικότερης ανάγκης) θα ξοδέψετε στην Πασχαλινή αγορά, κυρίως για το Πασχαλινό τραπέζι και τα δώρα για τα κουμπαρούλια, κάποιες εαρινές ανάγκες σε οικογενειακή ένδυση και υπόδηση. Προτιμήστε λοιπόν την τοπική αγορά, τα Αλμυριώτικα καταστήματα, που ταλαιπωρούνται από αναδουλειές, προερχόμενα από έναν χειμώνα, γυμνό από εισπράξεις και μια πολύχρονη, μνημονιακή ύφεση, με δραματικές πτώσεις τζίρου, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, άλλωστε. Αλλά εμείς έχουμε χρέος και καθήκον να στηρίξουμε τους συμπατριώτες μας, τον τόπο μας..

Κι όμως… Νεόπλουτοι ή νεόφτωχοι, οι περισσότεροι από τους παροικούντες την ….Ιερουσαλήμ, θα μπορούσατε να περικόψετε π.χ. λίγη από την εθιμική τσιπουροκατάνυξη του Ευαγγελισμού, για να αγοράσετε μια Σημαία, απαραίτητη -κρίνω- στους δύσκολους καιρούς μας. Το κόστος της δεν είναι πιο «αλμυρό» από τον …μπακαλιάρο που φάγατε… Για να μη σας λένε τουλάχιστον «Ελληνάρες της μισής κουταλιάς». Είναι κρίμα, αλλά ανήμερα της εθνικής επετείου φέτος (στον Αλμυρό τουλάχιστον) οι σημαίες των οικιών ήταν πολύ λίγες. Κρίμα, πολύ κρίμα…

Ας είναι…. Μπαίνουμε στη Μεγάλη Βδομάδα και σε λίγες μέρες έχουμε Πάσχα. Ας φροντίσουμε τουλάχιστον στην πόλη μας και στα χωριά της περιοχής μας να μην μείνει κανένας νηστικός. Για να αναστηθεί ΚΑΙ στις καρδιές μας ο Χριστός. Γιατί στις δυσκολίες πρέπει να είμαστε ενωμένοι και αλληλέγγυοι ο ένας προς τον άλλο. Γιατί έρχονται καιροί δύσκολοι και (όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο) και ελπιδοφόροι.

«Αγάπησα αυτή τη γλώσσα (την ελληνική), γιατί ό,τι έχει λεχθεί καλό από τον άνθρωπο, έχει -ως επί το πλείστον- λεχθεί σ’ αυτή τη γλώσσα. Με τα λατινικά κυβέρνησα την αυτοκρατορία μου. Ο επιτάφιος μου θα χαραχτεί στα λατινικά, στον τοίχο του μαυσωλείου μου, στις όχθες του Τίβερη, αλλά εγώ Ελληνικά έχω σκεφτεί και ζήσει». (Ανδριανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας).