Χρ. Τριαντόπουλος: Για το φωτεινό αύριο της δημοκρατίας μας

Η ποιότητα της δημοκρατίας αποτυπώνεται στο σεβασμό που δείχνει η πολιτεία τόσο στην μειοψηφία, όσο και στα μέλη μιας κοινωνίας με αναπηρία. Έτσι, ο σεβασμός απέναντι στα δικαιώματα και τις ευκαιρίες των ατόμων με αναπηρία συνιστά βασικό συστατικό της δημοκρατίας μας. Πρόκειται, φυσικά, για ένα σεβασμό που δεν πρέπει να μένει στα λόγια, αλλά οφείλει να αποτελεί οριζόντια πράξη και δράση σε κάθε διάσταση και πολιτική της πολιτείας μας. Με λίγα λόγια οφείλουμε το (θεωρητικό) σεβασμό μας για τα άτομα με αναπηρία να το μετατρέψουμε σε πράξη μέσα από την κοινωνική στόχευση για επέκταση της πρόσβασης των ατόμων με αναπηρία παντού. Με ακόμα λιγότερα λόγια οφείλουμε να στοχεύσουμε στην προσβασιμότητα παντού.

Είναι κρίσιμο, κάποια στιγμή, να προσεγγίσουμε την αναπηρία ως τη χρυσή ευκαιρία για να εξελίξουμε την κοινωνία μας, να ενδυναμώσουμε τη δημοκρατία μας και να προοδεύσουμε ως άνθρωποι. Μια αλλαγή για να γίνουν όλα τα άτομα με αναπηρία ανάμεσα μας ορατά και ισότιμα. Μια αλλαγή για να καταφέρουμε -κάποια επόμενη στιγμή- να μην διακρίνουμε την αναπηρία μέσα στην καθημερινότητα.

Δυστυχώς, αυτές τις ημέρες γίναμε μάρτυρες μιας απαράδεκτης συμπεριφοράς και έλλειψης σεβασμού απέναντι στην αναπηρία και, ειδικότερα, σε ένα πρόσωπο που με το βίο και το έργο του πρωταγωνιστεί στο μεγάλο στόχο της κοινωνίας μας: της προσβασιμότητας παντού. Το δυστύχημα, όμως, είναι ακόμα μεγαλύτερο διότι αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά αποτέλεσε -είτε άμεσα, είτε έμμεσα- αντικείμενο μικροπολιτικής σκοπιμότητας και παλαιοκομματικής αντιπαράθεσης από θεσμικούς (κυβερνητικούς) παράγοντες της πολιτείας μας.

Μία απαράδεκτη συμπεριφορά που μπορεί να περιγράφεται σε δύο λέξεις: μαύρο χθες. Το μαύρο του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και του χλευασμού. Και το χθες της κομματικοποιημένης πολιτείας, των υπονομευμένων θεσμών και της διχασμένης κοινωνίας.

Ευτυχώς σε αυτό το μαύρο χτες έρχονται παραδείγματα ήθους, αγώνα και προόδου, όπως του Στέλιου Κυμπουρόπουλου, αλλά και άλλων πολλών φίλων με αναπηρία να δείξουν πως είναι το φωτεινό αύριο. Είναι παραδείγματα συμπολιτών που είναι απαραίτητα για να γίνουμε καλύτεροι ως κοινωνία, αλλά και να βελτιωθούμε ως δημοκρατία. Είναι παραδείγματα συμπολιτών και φίλων μας και από τη Μαγνησία που, ως Κοινότητα Διαλόγου Σύνθεσις, προβάλουμε αλλά και εντάσσουμε στις ευρύτερες δράσεις ώστε να ενδυναμωθεί το μήνυμα και η προσπάθεια για να διαμορφώσουμε ένα φωτεινό αύριο για την κοινωνία και τη δημοκρατία μας.

Δεν είναι κάτι απίθανο. Είμαι σίγουρος ότι εάν το καλοσκεφτούμε, θα καταλήξουμε πως θέλουμε μία χώρα όπου το αυτονόητο δεν θα είναι απαίτηση αλλά πραγματικότητα. Όπου ο γρήγορος θα τραβάει μπροστά και ο λιγότερο γρήγορος δεν θα μένει πίσω. Όπου το κράτος θα προωθεί και δεν θα καταπιέζει την πρόοδο. Όπου η αξιοπρέπεια θα είναι εθνική πραγματικότητα και όχι υπόσχεση. Και προς αυτές τις κατευθύνσεις, δεν έχουμε παρά να αποφασίσουμε, να επιλέξουμε και να κινηθούμε. Να κινηθούμε για να αφήσουμε πίσω μας το μαύρο χθες και να κερδίσουμε ένα φωτεινό αύριο. Και είναι κάτι που μπορούμε να πετύχουμε.