Κυριακή Δ Νηστειών – του Αρχιμ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΙΑΝΝΙΟΥ

του Αρχιμ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΙΑΝΝΙΟΥ

εφημερίου Ι.Ν.Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ευξεινουπόλεως

Όταν οι μαθητές του Χριστού, όπως μας περιγράφει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, απέτυχαν να θεραπεύσουν το άρρωστο παιδί, η πίστη του δυστυχισμένου πατέρα κλονίστηκε. Και κλονίστηκε γιατί, ούτε ο πόνος του, ούτε τα όσα είχε ακούσει για τον Χριστό ήταν αρκετά για να δυναμώσουν την ολιγοπιστία του. Γνωρίζει ότι ο Χριστός επιτελεί θαύματα, βγάζει δαιμόνια και θεραπεύει, γι’ αυτό Τον πλησιάζει διστακτικά και με αμφιβολία και του λέει: «εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς». Και όταν ο Κύριος τον επιτιμά τότε εκείνος του λέει «Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ».

Και μόνο τότε ο Κύριος διατάσσει το πονηρό και ακάθαρτο δαιμόνιο,
που ήταν η αιτία της συμφοράς, να βγει από τον νέο, ο οποίος στάθηκε
όρθιος και τελείως υγιής, ελεύθερος από την κυριαρχία του διαβόλου. Αυτό
είναι το έργο του διαβόλου, μετά από την πτώση του, να αγωνίζεται να
κατακτήσει τον άνθρωπο, και να τον πολεμά μέρα και νύκτα για να
κυριαρχήσει στη ζωή του, και να τον καταστρέψει.

Οι μαθητές βλέποντας το θαύμα ρωτούν τον Κύριο: «Γιατί εμείς δεν
μπορέσαμε να διώξουμε το πονηρό πνεύμα από τον νέο;» και ο Κύριος τους
απάντησε: «Επειδή αυτό το πνεύμα δεν εκδιώκεται με τίποτε άλλο, παρά
μόνο με θερμή και επίμονη προσευχή που να συνοδεύεται με νηστεία».
Προσευχή και νηστεία. Δύο πανίσχυρα όπλα κατά του διαβόλου.
Η προσευχή δηλώνει τη θερμή και βαθιά πίστη αυτού που
προσεύχεται και τον ενώνει με τον Θεό. Ενώνει τον μικρό με τον Μέγα, τον
αμαρτωλό με τον Άγιο, τον αδύνατο με τον Παντοδύναμο! Ποιο δαιμόνιο τότε μπορεί να νικήσει αυτόν τον άνθρωπο που διά της προσευχής εξοπλίζεται με την αήττητο δύναμη του Θεού; Ποιος σατανάς μπορεί να τον καταλάβει;

Από την άλλη η νηστεία τονώνει την πίστη, θερμαίνει την προσευχή,
ταπεινώνει την ψυχή, καταστέλλει τις ορμές της σάρκας και εξυψώνει το
πνεύμα προς τον Θεό. Σβήνει τη φλόγα της αμαρτίας και ανάβει τη λαμπάδα της πίστεως και της μετάνοιας.

Η προσευχή και η νηστεία, είναι τα δύο όπλα που τρέμει ο πονηρός
και φεύγει μακριά μας. Μας το είπε σήμερα ο Κύριος: «Τοῦτο τὸ γένος ἐν
οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.» Η προσευχή και η
νηστεία σβήνουν τις φλόγες της σάρκας, φέρνουν την αύρα, το ελαφρό
αεράκι, της χάριτος του Θεού. Λαμπρύνουν και ενισχύουν την ψυχή, που
συντρίβει τις παγίδες του εχθρού. Και έτσι νικούμε το κακό και βγαίνουμε
νικητές.

Όπως ζούσε, όμως, ο πατέρας εκείνος, ζουν δυστυχώς, και πολλοί από εμάς σήμερα. Μπορεί να μην είμαστε άπιστοι, αλλά είμαστε ολιγόπιστοι και κλονισμένοι. Όταν όλα μας πάνε καλά, όταν υπάρχει ειρήνη, όταν όλα μάς τα δίνει ο Θεός, τότε όλα καλά. Όταν, όμως, μας έλθει μια δυσκολία, μια αρρώστια, ένας θάνατος στο σπίτι, μια οικονομική καταστροφή, μια θλίψη, τότε κλονιζόμαστε.

Μοιάζουμε με τον απόστολο Πέτρο που ζήτησε από τον Χριστό να
περπατήσει πάνω στα κύματα. Μόλις, όμως, σηκώθηκε ο δυνατός άνεμος και είδε τα αγριεμένα κύματα άρχισε να καταποντίζεται και να ζητά βοήθεια. Ζητά να πιαστεί από το χέρι του Χριστού. Το ίδιο παθαίνουμε κι εμείς. Κλονιζόμαστε και η αιτία είναι εσωτερική και προέρχεται από την αδύνατή μας ψυχή που δεν έχει ρίζες και δεν ελπίζει. Αρκούμαστε σε μια
επιφανειακή πίστη. Εκκλησιαζόμαστε τυπικά, σωματικά και όχι
πνευματικά, από μια υποχρέωση σε κάποιο μνημόσυνο, από μια συνήθεια
σε κάποια μεγάλη γιορτή. Δεν ενδιαφερόμαστε για μια βαθύτερη πνευματική καλλιέργεια, για μια συστηματική τόνωση της πίστεώς μας.

Αγωνιζόμαστε και επιδιώκουμε το καλύτερο μόνο για τις προσωπικές και επαγγελματικές μας επιτυχίες, τη βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου, την ευμάρεια και τις υλικές απολαύσεις που μας σπρώχνουν στην ολιγοπιστία, κάνοντάς μας αδιάφορους, με αποτέλεσμα να γκρεμίσουμε τις γέφυρες που μας οδηγούν στον ουρανό. Γινόμαστε ολιγόπιστοι και κλονιζόμαστε όταν έλθουν οι καταιγίδες, και τότε ζητούμε να πιαστούμε από το χέρι του Χριστού.

Απιστούμε με την άπιστη ζωή μας, και δίνουμε το κακό παράδειγμα
στα παιδιά μας με αποτέλεσμα να τα βρίσκει αδύνατα ο σατανάς, να τα
κυριεύει και να τα σπρώχνει στην αμαρτία. Να γεμίζει η ψυχή τους με
αμέτρητα ζιζάνια κάθε κακίας που πνίγουν τα καλά έργα της αρετής. Γι’ αυτό ας προσέξουμε, εμείς οι σημερινοί γονείς, να μην καταντήσουμε όπως ο πατέρας του σημερινού Ευαγγελίου. Να καταλάβουμε ότι ο μοναδικός
δρόμος για μας αλλά και για τα παιδιά μας είναι ο σωτήριος δρόμος που μας ετοίμασε ο Κύριος Ιησούς Χριστός, οι Απόστολοι, και η Εκκλησία μας.
Όταν αισθανόμαστε, λοιπόν, ότι η πίστη μας γίνεται αδύνατη, όταν οι
δυσκολίες και οι κίνδυνοι μάς ανησυχούν, ας στραφούμε με εμπιστοσύνη
προς τον Κύριο. Ας του ζητήσουμε να δυναμώσει την πίστη μας.

Ας επαναλαμβάνομε και εμείς «πιστεύω, Κύριε βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Κι Εκείνος θα εισακούσει την προσευχή μας και θα μας παρέχει τις δωρεές Του για να Τον ευγνωμονούμε και να Τον δοξολογούμε και τώρα και στους αιώνες. Ας επιδοθούμε όλοι στον αγώνα της νηστείας και της προσευχής, ώστε με καθαρή ψυχή να αξιωθούμε να προσκυνήσουμε τα Άγια Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου μας.